Η αγιοποίηση της “δουλειάς” και η με το ζόρι συνωνυμοποίηση της με την “εργασία” είναι η αιτία της ανοχής των αντιπαραγωγικών τροφίμων της Ελληνικής Οικονομίας που κατά πολλούς είναι η κύρια αιτία της “κατάστασης μας”.  Είναι η αιτία που όλοι δέχθηκαν την ανικανότητα δίπλα τους και της επέτρεψαν έτσι να χαρακτηρίσει καθολικά την Ελλάδα. Η ίδια εντύπωση, ότι το να δουλεύεις σε καθιστά κοινωνικά αξιότιμο, ασχέτως του αν παράγεις κάποια υπεραξία (ήτοι κάποιο έργο), είναι αυτή που καθίζει τους ανέργους, τους αστέγους κτλ και τους περιθωριοποιεί ως “βάρη της κοινωνίας”, μουδιάζοντας φυσικά όλη την κοινωνία, καθιστώντας την θεατή των εξελίξεων, αφού αυτοί που πρωτίστως πλήττονται δεν αντιδρούν.

Αν όμως είναι απαραίτητο για μια οικονομία να έχει έστω και βραχυχρόνια, τόσους πολλούς ανέργους, να προστίθενται στους συνταξιούχους, τους φοιτητές, τους ανάπηρους, τους ανήμπορους και κυρίως τους εισοδηματίες – που παρότι δεν παράγουν δεν είναι ντροπή και βάρος – τότε πως ακριβώς θεμελιώνεται η κοινωνική αναγκαιότητα της εργασίας;

Στην Ελλάδα “εργάζεται” σήμερα το 1/10 του πληθυσμού της χώρας και ο ισολογισμός εμφανίζει έλλειμμα της τάξεως του 10%. Με απλά μαθηματικά δηλαδή, ο ένας παράγει αρκετά για να ζουν αυτός και οχτώ ακόμα άνθρωποι, ενώ είναι σχεδόν βέβαιο ότι αυτό το 10% θα μπορούσε να μηδενιστεί αν μπορούσε να συγκρατηθεί κάπως η κλοπή και και η διαφθορά και φυσικά να μετατραπεί σε πλεόνασμα με καλή οικονομική διαχείριση. Το ίδιο βέβαια ισχύει για όλες τις οικονομίες του πλανήτη και το αξιοσημείωτο, παρότι προφανές, είναι ότι αυτό ισχύει εδώ και αρκετές χιλιάδες χρόνια.

Η γνώση αυτής της αλήθειας ήταν η βάση του αρχαίου Ελληνικού Πνευματικού Θαύματος.  Η θεσμοθέτηση της δουλείας δεν ήταν παρά ο τρόπος με τον οποίο η κοινωνία εκμεταλλεύτηκε ένα χαρακτηριστικό της φύσης του ανθρώπου, που ως τέτοιο δεν δύναται να κριθεί ηθικά, ομοίως όπως δεν μπορεί να κριθεί ηθικά το γεγονός ότι η γη περιστρέφεται σε τροχιά.

Παρόλα αυτά, η κοινωνία μας έχει αδίκως δαιμονοποιήσει την δουλεία και σχιζοφρενικά προσπαθεί να την αρνηθεί, όταν αυτή ουδέποτε εξαφανίστηκε, αλλά απλώς εξελίχθηκε για να προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες. Δούλος είναι όποιος υποχρεώνεται να δηλώνει σε άλλους τον εαυτό του και όσα του ανήκουν, όποιος ζητάει άδεια για να λειτουργήσει ως υπεύθυνος των πράξεων του δεν είναι παρά ανεύθυνος και παραπλανημένος, σε καμία περίπτωση κύριος του εαυτού του.

Είναι ο πιο καθαρός ορισμός του δούλου.

Είναι μια από πλάνες που γεννούν ατέρμονες αλυσίδες παράλογων φαινομένων και παρά τα αποστομωτικά επιστημονικά ευρήματα συνεχίζει να συντηρείται. Ένας παραλογισμός στην καρδιά της κοινωνικής και πολιτικής μας κατανόησης που αν δεν καταπολεμήσουμε θα συνεχίσει να μας κατατρώει.

Ειρωνικώς, δεν είναι μόνο ο καπιταλισμός που συντηρεί αυτή την πλάνη αλλά και η αριστερά, που αντιμετωπίζει την ιδιότητα του εργαζομένου ως πηγή σεβασμού και τιμών, προσπερνώντας αυτό που τον χαρακτηρίζει: το γεγονός ότι είναι δούλος. Δεν μπορεί μια κοινωνία, που αντιμετωπίζει την δουλεία ως κατάπτυστη και ανήθικη, ταυτόχρονα να υποστηρίζει το δίκαιο και αξιότιμο της επανάσταση των δούλων. Δεν θα μπορέσει ποτέ να ξεπεράσει αυτό το εμπόδιο.  Θα το ανακυκλώνει εν είδει παραδόξου, να παγιδεύεται εντός του ατέρμονα η κοινωνική σκέψη και να ελέγχεται από αυτούς που ξέρουν ότι δούλοι υπάρχουν, που δεν είναι άλλοι από τους αφέντες τους.

Αυτή η συνειδητοποίηση είναι προαπαιτούμενη για την απελευθέρωση της κοινωνίας μας. Η αντίδραση της απεργίας απαιτεί και συντηρεί την σχέση εργασίας (σχέση δουλείας) ανάμεσα στους ανθρώπους (εργαζομένους και αφεντικά) και ως εκ τούτου δεν χτυπά στην καρδιά του προβλήματος, αλλά στην πλάνη. Η εξουσία συνεχίζει να υπάρχει και να συντηρείται.